Kronik Rahatsızlığı Olan Yaşlıların Yaşam Doyumu, Yaşam Kalitesi ve İlaca Uyum Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi: Tanımlayıcı Araştırma

Abstract

Amaç: Bu araştırma, kronik rahatsızlığı olan yaşlıların yaşam do yumu, yaşam kalitesi ve ilaca uyum düzeyleri ve arasındaki ilişkinin in celenmesi amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntemler: Bu araştırma, kesitsel ve ilişki arayıcı tipte tasarlandı. Araştırma, Muş Devlet Hastanesine baş vuran hastalar ile gerçekleştirildi. Araştırmanın örneklemini, 290 hasta oluşturdu. Veriler, yüz yüze toplandı. Araştırma verilerinin toplanmasında “Sosyodemografik Özellikler Soru Formu”, “Yaşam Doyumu Ölçeği”, “Yaşlılarda Yaşam Kalitesi Ölçeği” ve “ilaç uyumu için görsel analog skala [visual analogue scale (VAS)]” kullanıldı. İstatistiksel analizlerde sıklık, yüzde, puan ortalamaları, standart sapma, bağımsız gruplarda t testi, Mann-Whitney U testi, tek yönlü varyans analizi, Kruskal-Wallis testi ve korelasyon analizi kullanıldı. Bulgular: Yaşlıların “Yaşam Doyumu Öl çeği” puan ortalamasının 13,87±1,51, “Yaşlılarda Yaşam Kalitesi Ölçeği” puan ortalamasının 24,98±6,99 ve “ilaç uyumu için VAS” puan ortalama sının 9,69±1,22 olduğu belirlendi. Hastaların “Yaşam Doyumu Ölçeği” ve “Yaşlılarda Yaşam Kalitesi Ölçeği” puan ortalamaları arasında pozitif yönde zayıf düzeyde bir ilişki olduğu saptandı. “Yaşlılarda Yaşam Kali tesi Ölçeği” ve “ilaç uyumu için VAS” puan ortalamaları arasında pozitif yönde orta düzeyde ilişki olduğu belirlendi. Hastaların “Yaşam Doyumu Ölçeği” ve “ilaç uyumu için VAS” puan ortalamaları arasında ilişki ol madığı belirlendi. Sonuç: Yaşlıların yaşam doyumu ve yaşam kalitesi dü zeylerinin orta, ilaca uyum düzeylerinin yüksek olduğu söylenebilir. Yaşlılarda yaşam doyumu arttıkça yaşam kalitesinin arttığı, yaşam kalitesi arttıkça ilaca uyum düzeyinin arttığı, yaşam doyumu ile ilaca uyum ara sında bir ilişki olmadığı sonucuna varıldı.