Suça Sürüklenen Çocukların Dini Deneyimleri ve Din Eğitimi

Abstract

Suç, yasaların cezalandırdığı davranış veya topluma zarar verdiği yasa koyucu tarafından kabul edilen ve açık olarak tanımlanan eylem ve hareketlerdir. Çocuk suçu, 18 yaşını doldurmamış, yani kanunen reşit sayılmayan bireyler tarafından işlenen suçlar olarak tanımlanır ve bu suç, sadece mevcut dönemi değil, gelecekteki yaşamlarını da tehdit ettiği için erken müdahale gerektiren bir sorundur. Çocuk suçuna yönelik geliştirilen pek çok yaklaşım, çocuğun maneviyatını göz ardı etmiş ve suçun önlenmesi konusunda din eğitiminin rolünü ihmal etmiştir. Ancak inanma ve maneviyat, insanın ayrılmaz ve tatmin edilmesi gereken en önemli parçasıdır. Maneviyat alanındaki eksiklik, bireyin diğer gelişim alanlarını da olumsuz etkileyebilir ve bu, doğru kararlar alma, düzgün bir yaşam sürme ve topluma fayda sağlama kapasitesini zayıflatabilir. Bu nedenle suça sürüklenen çocukların din eğitimi, bilimsel bir yaklaşımla ele alınması gereken önemli bir konudur. Bu çalışma, çocukların suça yönelme sebeplerini, din ve suç arasındaki ilişkiyi ve din eğitiminin suçtan uzaklaşma sürecinde nasıl bir rol oynayabileceğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden biri olan durum çalışması deseni tercih edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu suça sürüklenmiş, gönüllü 9 çocuk oluşturmuştur. Veri toplama süreci, yarı yapılandırılmış sorulardan oluşan görüşme formu kullanılarak gerçekleştirilmiş ve veriler, betimsel analiz yöntemi ile incelenmiştir. Araştırma bulguları, din eğitiminin yetersiz olduğunu ve uygun bir din eğitiminin çocukları bilişsel ve duyuşsal yönden güçlendirerek suçtan uzak tutabileceğini göstermektedir. Ancak bunun gerçekleşebilmesi için din eğitimcilerinin karakter, alan bilgisi ve yöntemsel becerilerinin yeterli düzeyde olması gerektiği tespit edilmiştir.