Kazuo Ishiguro'nun Günden Kalanlar Romanında Stevens'ın Katarsisi

Abstract

Aristoteles ve Sigmund Freud'un katarsis teorileri arasındaki ilişkinin ele alınması, bu teorinin edebiyattaki etkinliğini gözden geçirmek için önemlidir. Buradaki görüş, edebiyattaki katarsis kavramının, tüm bastırılmış duyguların, arzuların ve ıstırabın yüzeye çıktığı ve bu şekilde hepsinin tinden atıldığı bir arınma ve ruhsal temizlenme sürecini temsil ettiği yönündedir. Bu çalışma, katarsis kuramı ile Kazuo Ishiguro'nun (1954- ) Günden Kalanlar (1989) adlı romanı arasında yinelemeli bir ilişki kurmaktadır. Bu romanda Ishiguro, yaşlanan bir uşak olan Stevens'ın hikâyesini karakterin farklı zaman dilimlerinde yaşadığı olaylara dair anılar halinde sunmaktadır. Pişmanlıklarla dolu olan Stevens, öz suçlamaları, zihinsel baskıyı, nesnellikten yoksunluğu ve ahlaki, entelektüel ve etik anlamda parçalanmayı açığa vurmaktadır. Bu bağlamda, katarsis üzerine Aristotelesçi ve Freudcu görüşler, Stevens'ın durumunda belleğin rolünün arınma için belirgin bir örnek oluşturabileceğini göstermektedir. Günden Kalanlar marjinal bir bakış açısıyla \"anlatma\" ve \"serbest bırakma\" arasındaki gerçek ilişkiyi örneklendirmektedir.